Bu hatayı yapmaya devam edersen asla huzur bulamazsın.

Eğer sürekli olarak başkalarının onayını arıyorsanız, asla gerçek huzuru bulamazsınız. Başkalarının beklentilerine göre yaşamak, kendi iç sesinizi susturmak demektir ve bu, derin bir tatminsizlik kaynağıdır. Kendi değerinizi dışsal onaylara bağladığınızda, özgürlüğünüzü kaybedersiniz. Gerçek huzur, kendi içinizde, kendi değerlerinize ve inançlarınıza sadık kalarak bulunur.

Başkalarının Gözünde Mükemmellik Arayışının Tuzakları

Hayatımız boyunca farkında olmadan kendimizi sürekli bir başkalarının gözünde ‘iyi görünme’ yarışı içinde bulabiliriz. Bu, sosyal medyanın sunduğu kusursuz hayatlar imajından, ailemizin veya arkadaşlarımızın beklentilerine kadar pek çok farklı yerden beslenir. Ancak bu, görünüşte zararsız bir çaba gibi dursa da, aslında ruhsal sağlığımız için ciddi bir tehdit oluşturur. Başkalarının onayına bel bağlamak, kendi kimliğimizden uzaklaşmamıza ve sürekli bir yetersizlik hissine kapılmamıza neden olur. Kendimizi sürekli başkalarıyla kıyaslamak, bir.’), ‘content’: ‘Bu durum, özgüvenimizin zedelenmesine ve kendimizi yetersiz hissetmemize yol açar. Elbette ki sosyal ilişkilerimiz önemlidir ve sevdiklerimizle uyum içinde olmak bizi mutlu eder. Ancak bu uyum, kendi benliğimizi feda etmek anlamına gelmemelidir. Kendi değerimizi başkalarının takdirine bıraktığımızda, bir kukla gibi onların iplerine bağlı hale geliriz. Onların bir gülümsemesiyle yükselir, bir kaş çatmasıyla yıkılırız. Bu, sürdürülebilir bir mutluluk hali değildir.

Örneğin, Ayşe adında genç bir kadın düşünelim. Ayşe, sosyal medyada gördüğü ‘mükemmel’ hayatlar yüzünden sürekli olarak kendini yetersiz hisseder. Kendi hayatındaki sıradan anları, başkalarının paylaştığı gösterişli tatilleri veya başarılı kariyer hikayeleriyle kıyaslar. Bu kıyaslama, onu mutsuzluğa sürükler. Kendi hobilerine veya ilgi alanlarına zaman ayırmak yerine, sürekli olarak başkalarının ne düşüneceğini düşünerek hareket eder. Yeni bir kıyafet alır ama bunu paylaşırken aldığı beğeni sayısına göre kendini değerli hisseder. Bu, geçici bir tatmin sağlasa da, Ayşe’nin derinlerdeki huzursuzluğunu gidermez.

Kendi İç Sesinizi Duymazdan Gelmenin Bedeli

Hepimizin içinde bir rehber vardır; sezgilerimiz, içgüdülerimiz, vicdanımız… Bu iç ses, bize neyin doğru, neyin yanlış olduğunu, neyin bize iyi gelip gelmediğini fısıldar. Ancak dışsal onay arayışına girdiğimizde, bu nazik fısıltıları duymayı bırakırız. Başkalarının fikirleri, istekleri ve beklentileri, iç sesimizin yerini alır. Bu, kendimizden kopuk bir yaşam sürmemize neden olur. Kendi kararlarımız yerine, başkalarının bizim için vereceği kararları bekleriz. Bu durum, hayatımızın kontrolünü başkalarına devretmek gibidir.

Mehmet Bey, kariyerinde yükselmek için sürekli olarak patronunun gözüne girmeye çalışır. Kendi ilgi alanları veya yaratıcılığını kullanabileceği alanlar yerine, patronunun istediği her şeyi sorgusuz sualsiz yapar. Mesai saatleri dışında da çalışır, hafta sonu toplantılarına katılır. Başlangıçta bu durum ona ‘başarılı’ bir çalışan imajı verse de, zamanla işinden soğur ve tükenmiş hisseder. Çünkü yaptığı iş, kendi tutkularıyla örtüşmüyordur. İçindeki ‘bu iş bana göre değil’ sesi, patronunun ‘aferin Mehmet’ sözleri tarafından bastırılır. Bir süre sonra, yaptığı her işten tatminsizlik duymaya başlar.

Daha fazla detay: Anda Kalmakta Zorlanıyorum Ne Yapmalıyım?

Gerçek Benliğinizden Uzaklaşmak

Başkalarının beklentilerini karşılamak için gösterdiğimiz çaba, bizi gerçek benliğimizden uzaklaştırır. Zamanla, kim olduğumuzu bile unutabiliriz. Başkalarının bizi görmek istediği kişi haline geliriz. Bu, kimlik krizi yaşamamıza ve kendimizi yabancılaşmış hissetmemize neden olur. Kendi değerlerimizi, hayallerimizi, tutkularımızı bir kenara bırakırız. Sanki bir maske takmışız gibi yaşarız ve bu maskeyi ne kadar uzun süre takarsak, gerçek yüzümüzü o kadar unuturuz.

Elif, ailesinin ısrarıyla istemediği bir bölümde üniversite okur. Ailesi için ‘iyi bir evlat’ olmak, onların gurur kaynağı olmak onun için her şeyden önemlidir. Ancak derslerde zorlanır, motivasyonu düşer ve kendini mutsuz hisseder. Kendi içindeki sanat tutkusunu bastırır, çünkü ailesi sanatın ‘garanti’ bir meslek olmadığını düşünür. Okul bittikten sonra, ailesinin istediği bir şirkette işe başlar ancak bu iş de onu tatmin etmez. Elif, sürekli olarak ‘ben kimim?’ sorusuna cevap arar. Çünkü yıllarca başkalarının istediği kişi olmaya çalıştığı için kendi gerçek kimliğini keşfedememiştir.

Değişim Başlangıcı: Kendini Kabul ve Öz Şefkat

Bu kısır döngüden çıkmanın ilk adımı, kendimizi olduğumuz gibi kabul etmektir. Kusurlarımızla, hatalarımızla, eksiklerimizle… Kendimizi kabul etmek, başkalarının bizi nasıl gördüğüyle ilgili endişelerimizi azaltır. Kendimize karşı şefkatli olmak, hata yaptığımızda kendimizi acımasızca eleştirmek yerine, bir arkadaşımıza göstereceğimiz anlayışı kendimize göstermektir. Bu, içimizdeki yargıcı susturmak ve kendi kendimize iyi bir dost olmaktır.

Can Bey, iş hayatında yaptığı bir hata yüzünden aylarca kendini yiyip bitirir. Kendisine sürekli olarak ‘aptal’ ve ‘beceriksiz’ gibi kelimelerle hitap eder. Ancak bir gün, bir arkadaşının ona destek olmasıyla farkındalığı artar. Kendisine karşı daha nazik olmayı öğrenir. Hatanın bir öğrenme fırsatı olduğunu kabul eder. Kendisine ‘Bu hata bir ders oldu, bir dahaki sefere daha dikkatli olurum’ demeye başlar. Bu küçük değişim, onun üzerindeki baskıyı azaltır ve yeniden motive olmasını sağlar.