Unutamadığın O Kişi Aslında Senin Hangi Boşluğunu Dolduruyordu?

5 dakika okuma süresi

Pencere kenarında düşünceli bir şekilde oturan, geçmişteki bir ilişkiyi ve hissettiği duygusal boşluğu sorgulayan melankolik bir kişinin portresi.

Unutamadığınız o kişi aslında sizin kendi iç dünyanızdaki derin bir eksikliğin, yetersizlik hissinin veya henüz iyileşmemiş bir çocukluk yarasının sembolik bir yansımasıdır. Zihniniz o bireyin kendisini değil, onun varlığıyla dolan o karanlık boşluğun yarattığı geçici tatmin duygusunu özlemektedir. Bu durum, bir insanın susuzluğunu gidermek için seraba koşması gibi, ruhun kendi eksikliğini bir başkası üzerinden tamamlama çabasıdır. Gerçek şu ki, o kişi gittiğinde hissettiğiniz acı, onun kaybından ziyade, o boşluğun yeniden gün yüzüne çıkmasından kaynaklanır.

Bir Düşünür Der ki: “İnsan, kendisinde eksik olanı başkasında bulduğunda ona aşk der; oysa bu çoğu zaman kendi yankısını bir başkasında duyma arzusudur.” – Erich Fromm

🔍 İçerik Rehberi göster

Neden Onu Değil, Onun Hissettirdiklerini Özlüyoruz?

Psikoloji literatüründe sıkça vurgulanan bir gerçek vardır: İnsan beyni, tamamlanmamış hikayeleri bitirme eğilimindedir. Unutamadığınız o kişi, muhtemelen sizin için sadece bir partner değil, aynı zamanda geçmişten gelen bir hesabın kapatılma girişimiydi. Belki de babanızdan alamadığınız onayı onda aradınız ya da annenizden görmediğiniz şefkati onun kollarında bulacağınızı sandınız. Bu duruma Zeigarnik Etkisi denir; zihin, yarım kalan duygusal süreçleri sürekli ön plana çıkararak sizi o kişiye takılı kalmaya zorlar. Ancak burada özlenen kişi, etten kemikten bir insan değil, sizin ona yüklediğiniz kutsal anlamlardır. O kişi, sizin hayatınızdaki bir boşluğu dolduran bir yapboz parçası gibiydi; o parça çıktığında, altındaki derin kuyuyla baş başa kaldınız.

Uzman Görüşü: Birine takılı kalmak, genellikle özdeğer eksikliğinin bir belirtisidir. Eğer kendi değerinizi bir başkasının size bakışıyla ölçüyorsanız, o kişi gittiğinde değeriniz de onunla birlikte gitmiş gibi hissedersiniz. Bu durum bir aşk değil, duygusal bir bağımlılık döngüsüdür.

Boşluk Türleri: O Kişi Hangi Maskeyi Takmıştı?

Her unutulmayan aşkın arkasında, ruhun aç bir kurt gibi beklediği bir ihtiyaç yatar. Bu ihtiyaçlar genellikle çocukluk döneminde atılan temeller üzerine kurulur. Bazı insanlar için o kişi “onaylanma” boşluğunu doldurur. Eğer çocukken yeterince takdir edilmediyseniz, sizi dünyanın merkezine koyan birine bağımlı hale gelmeniz kaçınılmazdır. Diğerleri için bu boşluk “güven” olabilir; hayatın kaosundan korkan bir ruh, kendisine liman olacak birini asla unutamaz. Bir başka grup ise “heyecan ve kaçış” boşluğunu doldurmak için birine tutunur. Kendi monoton hayatından nefret eden bir birey, ona macera vaat eden birini hayatının kurtarıcısı olarak görür. Bu noktada sormanız gereken soru şudur: Ben o kişiyi mi özlüyorum, yoksa onun yanındayken dönüştüğüm o ‘mutlu ve değerli’ versiyonumu mu?

Dikkat: Eğer zihniniz sürekli geçmişteki o kişinin iyi anılarını getirip kötüleri siliyorsa, beyniniz size bir oyun oynuyor demektir. Bu durum ‘Gül Rengi Gözlük Etkisi’ olarak bilinir ve sizi toksik bir döngüde hapseder.

Çocukluk Yaraları ve Bağlanma Stilleri

Bağlanma kuramına göre, bebeklik döneminde bakım veren kişiyle kurulan bağ, yetişkinlikteki ilişkilerimizin haritasını çizer. Eğer kaygılı bağlanma stiline sahipseniz, birinin sizi terk etme ihtimali en büyük korkunuzdur ve o kişi gittiğinde dünyanız başınıza yıkılır. Unutamadığınız o kişi, muhtemelen sizin bu kaygınızı tetikleyen ama bazen de dindiren kişidir. Onu unutamamanızın sebebi, onun mükemmelliği değil, sizin ‘terk edilme yaranızın’ onun gidişiyle yeniden kanamasıdır. Hipotetik bir örnek verecek olursak; küçükken duygusal olarak ihmal edilmiş bir çocuk, yetişkinliğinde kendisine en ufak bir ilgi gösteren kişiyi bir ‘ilah’ katına çıkarabilir. Bu kişi hayatından çıktığında ise aslında kaybettiği şey o kişi değil, kısa süreliğine de olsa hissettiği ‘görülmüş olma’ duygusudur.

İdealizasyon Tuzağı: Gerçek Kişi vs. Zihninizdeki İmaj

İnsan zihni, acıyı dindirmek için anıları manipüle etme konusunda ustadır. Unutamadığınız o kişiyi düşünürken, onun hatalarını, size verdiği zararları veya uyuşmazlıklarınızı görmezden gelirsiniz. Sadece paylaşılan o en güzel kahkahayı veya en romantik anı hatırlarsınız. Bu, bir illüzyondur. Gerçekte o kişi, sizin zihninizde yarattığınız o ‘mükemmel kahraman’ değildir. Aşağıdaki tablo, bu yanılsamayı daha iyi anlamanıza yardımcı olabilir:

Duygusal Boşluk	Zihninizdeki Yanılsama	Gerçekteki Karşılığı
Değersizlik Hissi	“O beni dünyadaki en özel insan yaptı.”	Kendi değerinizi başkasının onayına bağladınız.
Yalnızlık Korkusu	“O benim ruh eşimdi, onsuz eksik kalırım.”	Yalnız kalma korkunuzu bastırmak için ona tutundunuz.
Anlamsızlık	“Onunla hayatım bir amaca sahipti.”	Kendi hayat amacınızı oluşturmak yerine ona eklemlendiniz.
Güvensizlik	“Sadece onun yanında kendimi güvende hissediyordum.”	Kendi içsel gücünüzü keşfetmekten kaçındınız.

İpucu: Onu özlediğiniz anlarda, ilişkinizin bittiği o son günü veya size kendinizi en kötü hissettirdiği anı hatırlamaya çalışın. Beyninizin ‘nostalji filtresini’ kapatmak, gerçekleri görmenizi sağlayacaktır.

Duygusal Bağımlılıktan Özgürlüğe Giden Yol

Birini unutamamak, aslında kendinize giden yolu kaybetmektir. O kişiye ayırdığınız o devasa zihinsel alan, aslında sizin kendinize ayırmanız gereken alandır. Bu döngüden çıkmanın ilk adımı, o kişinin sizin hangi boşluğunuzu kapattığını dürüstçe itiraf etmektir. Eğer o kişi sizin “eziklik” duygunuzu kapatıyorduysa, şimdi kendi başarılarınıza odaklanma vaktidir. Eğer “sevilmeme” korkunuzu bastırıyorduysa, kendinize şefkat göstermeyi öğrenmelisiniz. Bir başkasının sizi sevmesi, sizin kendinizi sevmenizin yerini asla tutamaz. Bu, delik bir kovayı dışarıdan su ekleyerek doldurmaya çalışmaya benzer; kova delik olduğu sürece, ne kadar su eklerseniz ekleyin (ne kadar sevilirseniz sevilin), o kova hep boş kalacaktır. Deliği kapatacak olan tek şey, özsevgidir.

İlişki Tüyosu: Sağlıklı bir ilişki, iki yarım insanın birbirini tamamlaması değil, iki tam insanın hayatı paylaşmasıdır. Kendinizi tam hissetmeden bir başkasını ‘unutulmaz’ kılmanız, sadece kendi eksikliğinizin bir faturasıdır.

Biliyor muydunuz? Araştırmalar, romantik bir ayrılığın beyinde fiziksel bir acıyla aynı bölgeleri (anterior cingulate cortex) uyardığını göstermektedir. Yani canınızın yanması sadece psikolojik değil, biyolojik bir gerçektir.

Kendi Hikayenizin Kahramanı Olun

Hayatınızın başrolünü o kişiye verdiğiniz sürece, kendi hikayenizde figüran kalmaya mahkumsunuzdur. O kişi, hayatınızın bir döneminde sahneye çıktı ve rolünü oynayıp gitti. Belki size bir ders vermek için oradaydı, belki de sadece yol üstünde bir duraktı. Onu bir ‘destan’ haline getirmek sizin seçiminizdir. Ancak unutmayın ki, gerçek güç birine tutunmakta değil, o tutunma ihtiyacının altındaki nedeni bulup onu iyileştirmektedir. Kendi boşluklarını kendi içsel kaynaklarıyla dolduran bir insan, kimseyi ‘vazgeçilmez’ veya ‘unutulmaz’ kılmaz. Çünkü o zaten kendi içinde bütündür.

Şimdi Dene: Bir kağıt al ve o kişinin sana hissettirdiği 3 temel duyguyu yaz (Örn: Güven, neşe, heyecan). Sonra bu üç duyguyu o kişi olmadan kendi başına nasıl yaratabileceğine dair birer küçük adım belirle.

Kendi İçsel Gücünüzü Keşfetme Zamanı

Unutamadığınız o kişi aslında size bir ayna tutuyordu. O aynada gördüğünüz şey onun güzelliği değil, sizin kendi potansiyeliniz ve ihtiyaçlarınızdı. Şimdi o aynayı bir kenara bırakıp doğrudan kendinize bakma vaktidir. Hayat, geçmişin hayaletleriyle yaşanmayacak kadar kısa ve değerlidir. Kendi boşluklarınızı keşfedin, onları şefkatle sarın ve başkasının varlığına ihtiyaç duymadan tam olmanın huzuruna erişin. Siz, bir başkasının sizi sevmesiyle değer kazanmadınız; siz zaten değerlisiniz. Bu gerçeği kabul ettiğiniz gün, o ‘unutulmaz’ kişinin aslında sadece bir anıdan ibaret olduğunu ve asıl önemli olanın ‘siz’ olduğunuzu fark edeceksiniz. Gelecek, geçmişin gölgesinden kurtulanlar için çok daha parlaktır.

Not: Bu süreç bir gecede tamamlanmayacak. Kendinize zaman tanıyın, yasınızı tutun ama o yasta boğulmayın. Her bitiş, aslında kendinize dönmek için bir başlangıçtır.

Çoğu Kişinin Yanıldığı Noktalar

Onu hala seviyor muyum yoksa sadece alışkanlık mı?

Çoğu zaman hissettiğiniz şey aşk değil, beyninizin tanıdık olanı (konfor alanını) özlemesidir. Eğer o kişiyle tekrar bir araya gelseniz ve aynı sorunlar başlasa, aslında onu değil, onun yarattığı o ‘güvenli’ rutini özlediğinizi anlarsınız.

Neden ondan daha iyisini asla bulamayacağımı düşünüyorum?

Bu bir bilişsel çarpıtmadır. Dünyada milyarlarca insan varken, mutluluğunuzu tek bir kişiye bağlamak mantıksızdır. Bu düşünce, aslında sizin ‘ben daha iyisine layık değilim’ diyen iç sesinizin bir yansımasıdır.

Unutmak için her şeyi sildim ama hala aklımda, neden?

Eşyaları silmek kolaydır, ancak o kişinin zihninizde doldurduğu duygusal işlevi (boşluğu) tanımlamadığınız sürece, zihniniz o boşluğu doldurmak için hayallere sığınmaya devam eder. Sorun eşyalarda değil, o boşluğun hala açık olmasındadır.

Onu unutmamak benim vefalı biri olduğumu mu gösterir?

Hayır, birine takılı kalmak vefa değil, kendi hayatını ertelemektir. Gerçek vefa, size bir şeyler katan geçmişe teşekkür edip, kendi gelişiminize odaklanarak yolunuza devam etmektir.

Neden hep aynı tip insanlara aşık olup aynı acıyı çekiyorum?

Çünkü bilinçaltınız, çocuklukta çözemediği bir sorunu (örneğin ilgisiz bir ebeveynle olan ilişkiyi) benzer bir partnerle tekrar yaşayarak bu sefer ‘kazanmaya’ çalışıyor. Bu döngüyü kırmanın yolu, o yarayı bir partnerle değil, terapi veya özfarkındalıkla iyileştirmektir.

Umay Karay 7 saat önce

5 dakika okuma süresi