Ailenin Sana Bıraktığı O Görünmez Yaralardan Kurtul!

Selam dostum, bugün burada seninle biraz dertleşeceğiz ama öyle boş muhabbet değil, mevzu derin. Hani bazen durup dururken içine bir sıkıntı çöker, sanki görünmez bir el boğazını sıkar ya, işte o elin kimin eli olduğunu konuşacağız.

Çoğumuzun sırtında, daha çocukken yüklenmiş ama fark etmediğimiz koca bir çuval dolusu taş var. Bu taşlar; annenin o bitmek bilmeyen eleştirileri, babanın bir türlü gelmeyen onayı ya da evdeki o bitmek bilmeyen gerginlikten ibaret.

Harbiden söylüyorum, bu yaralar öyle pansumanla, yara bandıyla geçecek cinsten değil. Ruhuna işleyen o ince sızıyı dindirmek için önce o yarayı bir açıp bakman, “Burada ne oluyor?” demen gerekiyor.

Geçen akşam eski bir çocukluk fotoğrafıma bakarken fark ettim ki, o günkü mahzun bakışım aslında bugün iş yerinde neden bu kadar çekingen olduğumun özetiymiş. O küçük çocuk hala orada bir yerlerde saklanıyor ve hala birilerinden aferin bekliyor.

Mevzu Sadece Anne-Baba Değil, O Seslerin İçinde Yankılanması

Sanki beyninin içinde bir radyo var ve sürekli senin ne kadar yetersiz olduğunu, hata yaparsan her şeyin mahvolacağını söyleyip duruyor. Bu ses aslında senin sesin değil, sana zamanında çokça söylenen cümlelerin senin iç sesine dönüşmüş hali.

Neden Her Şeyde Kendini Suçluyorsun?

Dışarıda yağmur yağsa sanki senin suçunmuş gibi bir mahcubiyet duyuyorsan, orada durup bir düşünmek lazım. Çocukken evdeki huzursuzluğu bitirmek için her şeyi mükemmel yapmaya çalışan o çocuk, bugün hala görev başında.

Bir keresinde bir arkadaşım bana ‘Neden her hata yaptığında sanki dünyanın sonu gelmiş gibi özür diliyorsun?’ dediğinde, beynimde şimşekler çaktı. Annemin o meşhur, sessiz ama öldürücü bakışını hatırladım; o bakıştan kaçmak için her şeyi üstlenirdim.

Hata yapmanın dünyanın sonu olmadığını, tam tersine büyümenin bir parçası olduğunu kabul etmek için önce o suçluluk duygusunu paketleyip sahibine iade etmen gerekiyor. Kendine bu kadar yüklenme kanka, sen de insansın.

Onay Bekleme Hastalığı ve El Alem Ne Der Tribi

Eğer bir karar verirken önce “Babam ne der?” ya da “Annem bunu duysa üzülür mü?” diye düşünüyorsan, kendi hayatını değil onların hayalini yaşıyorsun demektir. Bu durum insanı bir süre sonra robotlaştırır, ruhunu emer bitirir.

Kendi onayını almadan başkasının alkışıyla mutlu olamazsın, o alkışlar bittiğinde yine o karanlık odada tek başına kalırsın. Kendi değerini başkalarının dudakları arasına bırakma, o güç sadece sende olmalı.

O Yetersizsin Hissini Kim Fısıldadı?

İçindeki o “Ben zaten yapamam” diyen sesin kaynağını bulduğunda, o sesin gücü azalmaya başlar. Genelde bu fısıltılar, en güvendiğimiz insanların bizi korumak adına ya da kendi korkuları yüzünden kurduğu cümlelerden türer.

Mükemmel Olma Çabası Seni Bitiriyor

Her şey dört dörtlük olsun diye kendini paralarken aslında hayatı kaçırıyorsun, farkında mısın? Mükemmeliyetçilik aslında bir savunma mekanizmasıdır; “Eğer mükemmel olursam kimse beni eleştiremez ve canım yanmaz” demektir.

Ama haberlerim kötü; ne kadar mükemmel olursan ol, birileri her zaman bir kulp bulacaktır. Önemli olan o kulp takanlara eyvallah deyip geçebilmek ve kendi kusurlarınla barışık bir şekilde yola devam etmektir.

Yıllarca babamın onayını alacağım diye kendimi paraladım, sonunda anladım ki o onayı ben kendime vermedikçe o boşluk hiç dolmayacakmış. Adamın kendi dertleri o kadar çoktu ki, benim başarımı görecek hali bile yoktu aslında.

Kıyaslanmanın Yarattığı O Derin Boşluk

“Komşunun oğlu mühendis oldu, sen hala yerinde sayıyorsun” gibi cümlelerle büyüdüysen, kendini hep bir yarışın içinde bulman çok normal. Ama bu yarışın bitiş çizgisi yok, çünkü her zaman senden daha iyi biri olacaktır.

Senin tek rakibin dünkü kendin olmalı, başkalarının hayat hikayesi senin senaryonun bir parçası olamaz. Kendi hızında, kendi kulvarında koşmak seni daha huzurlu bir insan yapacaktır, inan bana.

Kurban Rolünden Çıkıp Kendi Geminin Kaptanı Olmak

“Ailem böyleydi, o yüzden ben de böyleyim” demek bir noktaya kadar açıklayıcıdır ama bir noktadan sonra sadece bir bahanedir. Geçmişin sorumluluğu senin değil ama geleceğin sorumluluğu tamamen senin ellerinde.

Geçmişle Yüzleşmekten Korkma

Olan biteni halının altına süpürmek sadece evin tozlu görünmesini engeller, o tozlar orada durmaya devam eder. Yaralarını deşmek acıtabilir ama o irini boşaltmadan iyileşme başlamaz, bunu sakın unutma.

Kendi terapistimle ilk seansımda, sanki ağzımdaki baklayı çıkarmaya korkan bir çocuk gibiydim, meğerse ‘aile sırlarını’ saklamak benim karakterim olmuş. O sırları dökünce dünya başıma yıkılmadı, aksine gökyüzü daha parlak görünmeye başladı.

Aşağıdaki tabloya bir bak, belki kendinden bir şeyler bulursun ve hangi fısıltının seni nereye sürüklediğini daha net görürsün:

Kendi Hikayeni Yeniden Yaz

Eski senaryoyu yırtıp atma vakti geldi de geçiyor bile; kalem artık senin elinde. Yaşadığın acıları birer tecrübe puanı olarak gör ve onları seni daha güçlü, daha empatik bir insan yapması için kullan.

Başkalarının sana biçtiği rolleri oynamayı bıraktığında, asıl sahnenin ne kadar geniş olduğunu göreceksin. Kendi hayatının başrolü ol, figüranlık sana yakışmıyor.

Sınır Çizmek Ayıp Değil, Hayatta Kalma Meselesi

Ailene ya da sevdiklerine “hayır” diyememek seni bitiren en büyük hatalardan biridir. Sınır çizmek demek onlarla bağını koparmak değil, kendi kişisel alanını ve ruh sağlığını koruma altına almaktır.

Hayır Demenin O Muazzam Hafifliği

İlk başlarda suçluluk hissetmen çok normal, çünkü sana hep fedakar olman öğretildi. Ama unutma ki, kendine hayır diyerek başkalarına evet demek seni içten içe çürütür ve öfke biriktirmene neden olur.

Terapide ilk kez ‘hayır’ demeyi öğrendiğimde, sanki üzerimden tonlarca yük kalkmış gibi hissetmiştim, o gün kendim için ilk kez bir şey yaptım. İnsanlar başta şaşırdı, hatta bazıları bozuldu ama sonunda bana saygı duymayı öğrendiler.

Sınırların ne kadar net olursa, etrafındaki insanlar da sana nasıl davranmaları gerektiğini o kadar iyi anlarlar. Kendine saygı duymayan birine başkalarının saygı duymasını beklemek hayalcilik olur.

Zehirli İlişkilerden Mesafe Almak

Bazen en yakınların bile senin enerjini sömürüyorsa, araya biraz mesafe koymak en mantıklı harekettir. Kan bağı olması, birinin senin hayatını cehenneme çevirme hakkına sahip olduğu anlamına gelmez.

Mesafe koymak küsmek değildir; sadece kendi bahçeni korumak için tel örgü çekmektir. O bahçede çiçekler açtığında, belki onları daha sağlıklı bir şekilde içeri davet edebilirsin.

Geçmişi Değiştiremezsin Ama Geleceği Kurtarabilirsin

Dün yaşandı ve bitti, o günkü çocuk savunmasızdı ama bugünkü yetişkin sensin ve gücün farkına var. Geçmişin gölgesinde yaşamak yerine, o gölgeyi arkana alıp güneşe doğru yürümeye başla.

Affetmek Zorunda Değilsin

Toplumda sürekli bir “affet ki özgürleş” dayatması var ama bazı şeyler affedilemeyecek kadar ağırdır. Affetmek yerine, olanı olduğu gibi kabul edip yoluna devam etmek de bir özgürleşme biçimidir.

Geçen hafta eski bir defterimi karıştırırken, ortaokulda yazdığım o ‘asla başaramayacağım’ cümlesinin altındaki o ağır hüznü tekrar hissettim. Ama o cümleyi yazan çocuğa sarılıp “Bak, başardık” diyebilmek her şeye bedeldi.

Kendi içindeki o yaralı çocuğun elinden tut, ona artık güvende olduğunu ve kimsenin canını yakmasına izin vermeyeceğini söyle. Sen artık o çocuğun kahramanısın.

Kafanıza Takılanlar

Unutma dostum, sen o görünmez yaralardan çok daha fazlasısın ve iyileşmeyi sonuna kadar hak ediyorsun. Bugün kendin için küçük bir adım at ve o ağır çuvaldan bir taşı daha yere bırak, çünkü sen özgür olmayı hak eden şahane bir ruhsun!