Sınır Çizmeyi Bilmediğin İçin Mi Hep Sen Kırılıyorsun?

Sınır çizmeyi bilmediğin için hep sen kırılıyorsun çünkü ‘hayır’ diyemediğin her an başkasının yükünü sırtına alıp kendi ruhunu eziyorsun; bu durum seni duygusal bir paspasa çeviriyor. Kendine ait bir alan belirlemediğinde, insanlar senin iyi niyetini kullanmaya başlıyor ve sonunda patlayan yine sen oluyorsun, peki bu döngüden nasıl çıkacaksın?

Kanka, gel otur şöyle karşıma, bir kahve içelim de şu içini kemiren mevzuyu bir deşelim. Sen de benim gibi her şeye “tamam” deyip sonra yastığa başını koyunca “ben niye böyleyim” diye hayıflananlardan mısın?

Valla ben çok çektim bu işten, o yüzden seni o kadar iyi anlıyorum ki anlatamam. Yıllarca milletin ağız kokusunu çektim, sırf ayıp olmasın diye istemediğim her yere gittim, istemediğim her işe koştum.

O “Kıramadığın” İnsanlar Seni Nasıl Çatır Çatır Kırıyor?

Bak şimdi, dürüst olalım; sen kimseyi kırmayayım diye uğraşırken aslında en çok kendine ayıp ediyorsun. İnsanlar senin sınırlarının olmadığını fark ettiği an, orayı piknik alanına çeviriyorlar, haberin olsun.

Geçen sene iş yerinde her gelenin dosyasını “hallederiz ya” diye kucağıma alıp sabahladığım o geceleri hala hatırladıkça tüylerim diken diken oluyor. Gözlerim kan çanağı olmuş, millet evinde mışıl mışıl uyurken ben el alemin işini yetiştirmeye çalışıyordum.

Sonra ne mi oldu? Kimse bir teşekkür bile etmedi, üstüne bir de “bu neden böyle eksik” diye fırça yedim; işte o an anladım ki ben kendimi savunmazsam kimse beni savunmayacak.

Senin o “iyi niyet” dediğin şey, aslında bazen onaylanma ihtiyacından başka bir şey değil. Herkes seni sevsin, kimse sana küsmesin istiyorsun ama bu imkansız bir görev, bunu bil.

Sırf birileri bozulmasın diye kendi zamanından, enerjinden ve neşenden çalıyorsun. Sonra da “neden hep beni buluyor bu tipler” diye sızlanıyorsun; çünkü sen onlara kapıyı sonuna kadar açıyorsun!

Sınır Çizmek Ayıp Değil, Hayatta Kalma Meselesidir

Birçok insan sınır çizmeyi kabalık ya da bencillik sanıyor ama aslında bu senin akıl sağlığını koruma yöntemin. Kendi bahçenin etrafına çit çekmezsen, elin oğlu gelir o bahçeye çöpünü döker, gider.

Geçen ay eski bir arkadaşım arayıp benden yine o meşhur “haftaya ödeyeceğim” sözüyle borç istediğinde boğazım düğümlendi. Eskiden olsa hemen IBAN isterdim ama bu sefer durdum ve “Üzgünüm, şu an bütçem buna müsait değil” dedim.

O anki o sessizlik var ya, işte o benim özgürlük çığlığımdı resmen. Karşı taraf biraz bozuldu, belki arkamdan konuştu ama ben o gece ilk defa başım ağrımadan uyudum.

Sınır çizmek, karşındakine “seni sevmiyorum” demek değildir; aslında “kendimi de seviyorum” demektir. Eğer sen kendine saygı duymazsan, başkalarından saygı beklemek sadece hayalperestlik olur.

Şu tabloya bir bak, sınırların varken ve yokken hayatın nasıl değişiyor, kendi gözlerinle gör:

“Hayır” Demenin O Muazzam Hafifliği

İlk başta o kelimeyi ağzından çıkarmak çok zor gelecek, sanki dünyanın sonu gelecekmiş gibi hissedeceksin. Ama inan bana, ilk hayır’dan sonra gelen o rahatlama hissi paha biçilemez.

Geçen hafta sırf ayıp olmasın diye gittiğim o gereksiz düğünde kendimi nasıl yabancı hissettiğimi anlatamam. Kendi kendime “Benim burada ne işim var, evimde kitabımı okuyabilirdim” diye söylenip durdum.

İşte o an karar verdim, artık kimsenin hatırına kendi huzurumu feda etmeyeceğim. Eğer bir yere gitmek istemiyorsam, net bir şekilde “gelemiyorum” diyorum ve açıklama yapma gereği de duymuyorum.

Çünkü açıklama yaptıkça karşı tarafa seni ikna etme şansı veriyorsun. “İşim var” dersen “erteleriz” derler, ama sadece “müsait değilim” dersen konu orada kapanır.

Kendi vaktini değerli kılmazsan, kimse senin vaktine değer vermez. Sen her çağrıldığında koşan o “hazır kıta” kişi olduğun sürece, kimse senin planlarını sormaz.

Sınır Çizince Çevrendeki Çakallar Nasıl Ayıklanıyor?

Sınır çizmeye başladığında en ilginç ne olacak biliyor musun? Çevrendeki bazı insanların hızla senden uzaklaştığını göreceksin ve bu harika bir şey!

Seni sadece işi düştüğünde arayanlar, her dert yandığında seni çöp kovası gibi kullananlar bir bir dökülecek. Onlar senin sınırlarını değil, senin onlara sağladığın konforu seviyorlardı çünkü.

Gerçek dostların ise senin bu yeni halini destekleyecek, hatta senin adına sevinecekler. Onlar senin yorgun olduğunu söylediğinde “tamam kanka, dinlen sen” diyebilen insanlardır.

Ben bu ayıklama sürecini yaşadığımda başta biraz yalnız hissettim, yalan yok. Ama sonra fark ettim ki o kalabalık aslında beni boğuyormuş, sadece gürültüden ibaretmiş.

Şimdi etrafımda az ama öz insan var ve her biriyle olan ilişkim çok daha kaliteli. Kimse kimsenin üzerine basmıyor, kimse kimseyi duygusal olarak sömürmüyor.

Kendi Alanını Korumak İçin Küçük Adımlar At

Hemen yarın herkese atarlanmaya başla demiyorum, bu işler yavaş yavaş olur. Önce küçük şeylerden başla, mesela sevmediğin bir yemeği “ısrar etme, yemeyeceğim” diyerek reddet.

Telefonun gece 11’den sonra çalıyorsa ve acil bir durum yoksa açma; bırak sabah cevap verirsin. Dünyanın sonu gelmiyor, kimse de sana küsmüyor, merak etme.

Kendi sınırlarını belirlemek, aslında hayatının direksiyonuna geçmektir. Başkalarının seni istediği yere sürmesine izin verdiğin sürece, hep onların istediği duraklarda inersin.

Sen değerlisin ve enerjin sınırsız değil; bu yüzden onu kimin için harcayacağına sadece sen karar vermelisin. Kırılmaktan yorulduysan, artık o duvarı örmenin vakti gelmiş de geçiyor bile.

Hadi şimdi derin bir nefes al ve kendine söz ver: Artık kimsenin duygusal paspası olmayacaksın. Kendi sınırlarını çizdiğin o huzurlu hayata hoş geldin!

Kafanıza Takılanlar

Unutma ki sen başkalarının beklentilerini karşılamak için bu dünyaya gelmedin. Kendi sınırlarını çizmek seni kötü biri yapmaz, sadece daha güçlü ve huzurlu bir insan yapar. Bugün o ilk adımı at ve kendine olan borcunu ödemeye başla!